Hvers vegna hafa nafnorð kyn?

Svar

Íslenska telst til málaættar sem kölluð hefur verið indóevrópsk mál. Fornar heimildir um þessa málaætt (sanskrít, gríska, latína) sýna að orð höfðu ákveðið kyn, karlkyn, kvenkyn eða hvorugkyn eins langt aftur og tekist hefur að rekja. Hettitíska, sem einnig er af þessari málaætt og elstar heimildir eru til um, hefur reyndar aðeins tvö kyn, samkyn og hvorugkyn og er um það deilt hvort hún hafi tapað kvenkyninu eða hvort hún sýni eldra stig en sanskrít, latína og gríska.

Þegar í elstu heimildum er ljóst að ekki fór alltaf saman málfræðilegt kyn og raunkyn. Með því er átt við að orð, sem búast mætti við að væri karlkyns eins og naut, er til dæmis hvorugkyns, svanni 'stúlka' er karlkyns o.s.frv. Athuganir á elstu heimildum sýna að orð sem vísuðu til karla eða karlkyns lifandi vera voru oftast karlkyns og þau sem vísuðu til kvenna eða kvenkyns lifandi vera oftast kvenkyns en frá þessu var þó fjöldi undantekninga. Orð sem táknuðu dauða hluti voru ýmist karlkyns, kvenkyns eða hvorugkyns. Talsverðar rannsóknir hafa verið gerðar á kyni nafnorða í indóevrópskum málum og uppruna þess en margt er þar enn á huldu og umdeilt.

Sum indóevrópsk mál, eins og til dæmis íslenska, hafa haldið þremur kynjum fram til þessa. Önnur hafa einfaldast, til dæmis danska sem greinir að samkyn og hvorugkyn.